گواه زندگی، هشدار آینده

موسی اکرمی

1

در روزگاری که خشونت

به‌تدریج عادی می‌شود

و جان انسان‌ها در هیاهوی قدرت و تقابل رنگ می‌بازد،

سکوت

نه نشانه‌ی خِرَد است

و نه بی‌طرفی اخلاقی.

2

ما سوگوار جان‌هائی هستیم

که می‌توانستند زندگی کنند،

و نگران آینده‌ئی

که از انباشت رنج، خشم و تحقیر،

هر دم ناامن‌تر و تهی‌تر می‌شود.

3

هیچ نظمی،

هیچ قدرتی،

و هیچ تهدیدی

- داخلی یا خارجی –

مجوز بی‌اعتنایی به کرامت ذاتی انسان نیست.
4

جنگ،

سرکوب،

و خاموش‌سازی اعتراض،

هر یک به زبانی متفاوت،

ما را به یک بن‌بست مشترک می‌برند:

فرسایش سرمایه‌ های انسانی، اخلاقی و تاریخی یک ملّت.

5

مسئولیت امروز ما،

نه تشدید کینه و نفرت،

بلکه پاسداری از زندگی،

کاستن از خشونت،

و گشودن افق‌هائی است

که آینده را همچنان ممکن می سازند.

6

این سخن نه از موضع قدرت است

و نه از موضع ترس؛
بلکه از موضع وجدانِ انسانی است

که نمی‌خواهد فردا،

در برابر تاریخ و خویشتن،

شرمسار بماند.

شنبه هجدهم بهمن ماه 1404، هفتم فوریه‌ی 2026