در آستانه‌ی سال 2026 مسیحی

موسی اکرمی

سال نو

در گاهشماری مسیحی

از راه می‌رسد،

نه چون ورق تازه‌ای که بر گذشته خط بطلان کشد،
بل چون پرسشی چندباره از ما
که با آنچه بودیم، با آنچه کردیم، و با آنچه از دست دادیم،
اکنون چگونه می‌خواهیم انسان بمانیم؟

*

سال ۲۰۲۶

نه وعده‌ی معجزه است و نه پایان تاریکی
جهان همچنان زخمی است:
از جنگ‌های عادی شده،
از حقیقت‌های مدفون‌مانده زیر آوار دروغ،
و از انسان‌هائی که بیش از آن‌که دیده شوند، مصرف می‌شوند.
و درست در همین جهانِ ترک‌خورده است که مسئولیت آغاز می‌گردد.

*

سیاست، اگر از اخلاق بگسلد،
به مدیریت سردِ قدرت فرو می‌کاهد؛
و اخلاق، اگر از سیاست دور ماند،
به پناهگاهی بی‌اثر بدل می‌شود.
امیدِ زمانه‌ی ما، نه در رؤیای صلحی خیالی،
بلکه در ساختنِ صلحی ممکن است:
صلحی که حقیقت را قربانی مصلحت نکند،
عدالت را به تعویق نیفکند،
و مهرورزی را به احساسات خصوصی فرو نکاهد.

*

برای ایران، آرزو می‌کنم

سال نو

سالِ بازگشت به اعتماد باشد:
اعتماد میان انسان‌ها،
میان نسل‌ها،
میان تاریخ و آینده.

*
هیچ جامعه‌ای با ترس پایدار نمی‌ماند،
و هیچ سرزمینی با تحقیر شکوفا نمی‌گردد.
ایران

اگر قرار است که برخیزد،
نه با خشونت،
نه با نفرت،
بلکه با بازسازی اخلاق همگانی،
و با آشتیِ دلیرانه با حقیقت برمی‌خیزد.

*

و برای جهان،
آرزو می‌کنم عقلانیت دوباره جسارت یابد
و انسان‌بودن دوباره فضیلت شود.
باشد که مرزها

کمتر به روی انسان‌ها بسته شوند
و بیشتر به روی دروغ، ستم و جنگ.
باشد که فناوری در خدمت کرامت باشد،
اقتصاد در خدمت زندگی،
و قدرت در خدمت مسئولیت.

*

سال ۲۰۲۶

- چونان سالی که می‌آید

و سالی که خواهد رفت -

اگر معنائی داشته باشد،
در این است که هنوز می‌توان «نه» گفت -
نه به روایت ناگزیری جنگ،

- چونان یک دروغ سیاسیِ رایج -

نه به بی‌عدالتیِ طبیعی‌شده،
نه به نومیدیِ تحمیلی

نه به آنچه از شکست خردورزی، اخلاق و گفت‌وگو پدید می‌آید.
و هنوز می‌توان «آری» گفت -
به گفت‌وگو،
به همدلیِ آگاهانه،
به صلحی که ساخته می‌شود، نه اعلام.

*

سال نو می‌آید،
و با خود این یادآوری ساده ولی دشوار را می‌آورد:
تاریخ را تنها فاتحان نمی‌سازند،
گاه کسانی که دل در گرو حقیقت دارند
راه آینده را تغییر می‌دهند.

با امید به سالی که در آن

انسان
معیار باشد.

پنج‌شنبه یازدهم دی ماه 1404، یکم ژانویه‌ی 2026